هيچ فريادرسي نيست

بي کسي فرياد ميکند اما دريغ از نيم نگاهي

 آواره ترين دقايق چه سخت مي گذرد در اين غربت بي کسي

تنهايي بيداد ميکند،چه سرداست اين روز غم انگيز پاييزي چه غريبانه گذشت

در آن هنگام که بادهاي بي سرانجامي مي وزيد چه کسي باور مي کرد مرگ نا به نگامش را

 صدايش همچنان در گوشم مي پيچد چگونه باور کنم نبودنش را

 اشک در چشمانم حلقه وار می رقصد و من همچنان در گمانم. با نگاهی تاسف بار به گذشته می نگرم و اشکهایم با بغضی دردناک در گونه هایم جاری می شوند و در لبانم می میرند

 پاييز هميشه نشوني از بي کسي و تنهايي هاست آفتاب از لا به لاي شاخه هاي در هم تنيده درختان تنومند قبرسان صورتم را نوازش مي داد گويي مي خواست هم دردي کند

 صداي کلاغهاي سياه پوش هميشگي قبرستان، بوي برگهاي نيمه سوخته پاييزي،ونسيم سرد و بي روحي که مي وزيد خبر از تنهاييش ميداد....